Abadin > Vilalba

8 oktober 2019 - Vilalba, Spanje

Vanmorgen regende het bij vertrek. Regenjas aan en hoes om de rugzak en lopen maar. Hoewel ik nat word en klam heb ik verder geen hekel aan regen. Er zit veel zuurstof in de lucht tijdens een regenbui en daar doe ik nog altijd m’n voordeel mee sinds de bronchitisjaren als kind. Hoeveel potjes Dampo heeft moeder niet op het hijgende en piepende jongensborstkastje gesmeerd.
Op deze vierde wandeldag merk ik dat het lijf gewend raakt aan de inspanning. Beenspieren en ademhaling raken op elkaar afgestemd bij de te leveren inspanning heuvelopwaarts. Geen gps-momentjes meer. Daarbij kwam alles op het juiste moment vandaag. Koffie met taart in de mooi gerestaureerde albergue O Xistral en toen ik weer buiten stond was het droog. Ruim een uur later zat ik te lunchen in een cafetaria onder het toeziend oog van twee agenten van de Guardia Civil aan de bar. Het stuk warme tortilla dat de uitbater me voorschotelde  was volgens hem  de beste van de hele camino del Norte. Bij het afrekenen gaf ik hem gelijk.
De tijdens het Franco-regime zo gevreesde Guardia Civil is een verhaal apart. Vorig jaar vertelde Aurelio, de hospitalero van de herberg in Navia dat men na het tijdperk Franco niet wist wat men aan moest met de Guardia Civil. Na lang gesteggel is dit zo gehate apparaat omgevormd tot platteland-politie. Het stelde volgens hem niet veel voor. De club heeft weinig bevoegdheden.
Weer een uur verder wandelen een fruitstalletje bij een boerderij. Banaantje gegeten, perzikje, stuk meloen.
Bij aankomst bij de herberg in Vilalba vertelde de hospitalera  dat de herberg vol was. Dan wordt het een hotel, antwoordde ik meteen. Weet u iets? Ja, even verderop zit hotel Venezuela. Dan ga ik het daar proberen. Zit nu voor 8 euro meer, van alle gemakken voorzien op een eenpersoons-kamertje met nietsnurk-garantie.
Morgen naar Baamonde.

Foto’s

2 Reacties

  1. Rob:
    9 oktober 2019
    Een mooie omgeving daar, zeer geschikt voor het oog maar ook de inwendige mens kan hier aan z'n trekken komen.
    Als het zo doorgaat kom je helemaal wel doorvoed en uitgerust terug.
    Wellicht bevalt t daar zo goed dat je in één keer doorloopt naar Lissabon in Portugal over de camion portugeses. Vanaf SdC een kleine 600km voorbij Padron.
  2. Piet, de achterbuurman in de tuin:
    13 oktober 2019
    Even over je foto's: ik zag een groot aantal foto's van (jonge) koeien. Onevenredig veel vergeleken met die van de landschappen. Hebben wij misschien iets gemeen: een speciale affectie voor koeien? Alleen al die blik van ze, daar geniet ik van. Maar als er weer iets in de krant staat over slachten, en dan met een foto, dan is het die blik die een heftige weerstand bij me oproept. Vandaar flexitarier, of hoe je het noemen wilt. Helemaal geen vlees is nog beter!
    Jij hebt nu de tijd om er over na te denken....

Jouw reactie